آيا در قرآن مجازات شلاق داريم؟

 در قرآن فقط در دو جا مجازات شلاق ذكر شده است:

١- آيه دوم سوره نور در مورد مجازات زناى مرد و زن با صد ضربه شلاق:

اَلزّانيةُ و الزّانى فَاجْلِدُوا كُلَّ واحدٍ مِنْهُما مِائَةَ جَلْدَةٍ [زنان و مردان زناكار را هر يك صد ضربه بزنيد] در ادامه اين آيه هم تأكيد شده است كه مبادا در حكم خدا نسبت به آن دو دستخوش ترحم گرديد و بايد كه به هنگام عذابشان گروهى از مؤمنان حاضر باشند.

جامعه عربستان زمان ظهور اسلام از بى نظم و انضباطى شديدى در مورد مسائل جنسى رنج مى برد و هدف اسلام منضبط و محدود  كردن اين گونه اعمال و ايجاد قبح و زشتى در علنى بودن اين كارها بود.

٢-اما باز براى اينكه اين حكم مورد سوءاستفاده قرار نگيرد، در مقابل آن مجازات ديگرى تحت عنوان قَذْف تعيين شد، يعنى كسانى كه نسبت زنا به مردم مى دهند [آيه چهارم سوره نور]:

كسانى كه زنان عفيف را به زنا متهم مى كنند و چهار شاهد نمى آورند، هشتاد ضربه بزنيد، و از آن پس هرگز شهادتشان را نپذيريد كه مردمى فاسق (نافرمان از حد و حدود شريعت) هستند.

به غير از دو مورد فوق، ما هيچگونه مجازات قرآنى در مورد شلاق نداريم و اثبات زنا هم با چهار شاهد دشوار است.

در قرآن اصولاً در مورد مجازات شرابخوارى يا روزه خوارى علنى مجازاتى تعيين نشده است و آنچه كه تحت عنوان حد داريم يا تعزيرات سلسله مجازاتى است كه در فقه و توسط فقها يا حاكمان و قوانين حكومتى وضع شده است. در قرآن در مورد رعايت نكردن شرابخوارى يا قماربازى كه آن ها هم از فرهنگ شايع مردم عربستان زمان ظهور اسلام بوده است، نه تنها مجازاتى را ذكر نكرده است بلكه در آيه ٩٢ سوره مائده گفته است: فَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاَعْلَمُوا اَنَّما عَلى رَسُولِنا الْبَلاغُ الْمُبينُ [اگر رويگردان شويد (از شراب و قمار اجتناب نكنيد) بدانيد كه وظيفه پيامبر ما "ابلاغ" پيام روشن خداوند است]

مجازات حد آنچه است كه كيفيات آن در فقه آمده است و قابل تغيير نيست و البته در مورد اجراى حدود در عصر عصمت و غيبت بين فقها اختلاف نظر وجود دارد.

در مورد تفاوت اجراى حدود در عصر عصمت و غيبت، مشهورترين نظريه را مرحوم آيت الله احمد خونسارى داشت كه معتقد بود اجراى حدود مربوط به زمان بعد از ظهور امام زمان (ع) است.  منظور اينكه جامعه صد در صد دينى داشته باشيم و مردم به آمادگى هاى لازم رسيده باشند و حاكمان و قضاتى هم كه چنين احكامى صادر مى نمايند خود از وَرَع و تقوا و خداترسى برخوردار باشند نه اينكه آنها به انواع آلودگى هاى ديگرى مبتلا باشند. در واقع به نظر اين دسته از فقها كه آيت الله صانعى هم به اين ديدگاه نزديك شده است، مناسبات عصر "عصمت" را نمى توان در عصر "غيبت" پياده كرد.

در مورد تعزيرات هم مجازاتى محسوب مى شود كه در كتب فقهى نيامده و توسط حاكمان و مجلس تصويب مى گردد.