زاذن
زاذن
توشی هیکو ایزوتسو
زاذن به معنای مراقبه نشسته بصورت پا روی پا انداخته است، طریقی است که بطور خاص به این منظور اندیشیده شده است که شناسنده بتواند حتی اعماق باطن خویش را بکاود تا خود تقسیم شده- خودی که به
خود بعنوان شناسنده و خود بعنوان شناخته تقسیم می شود بتواند دوباره وحدت و یگانگی اصلی و اولیه اش را باز یابد. زمانیکه انسان در نهایت چنین وحدتی، خود راستینش می شود و تبدیل به خودی مطلق می شود، به عبارت دیگر زمانیکه دیگر هیچ تمایزی بین"خود" بعنوان شناسنده و شناخته باقی نمی ماند، به یک مرحله معرفت شناختی می رسد که در آن، خود آنچنان با خودش یکی می شود و آنچنان با خودش وحدت می یابد که خود از خود بودن نیز فراتر می رود. نقطه ای که در آن خود با خودش، به این شیوه مطلق، یکی می شود برطبق اصطلاح شناسی دوگن بعنوان تحلیل رفتن ذهن و بدن شناخته می شود. بعد از این بلافاصله وارد مرحله دیگر می شود -که اگر دقت بیشتری به خرج دهیم- مرحله ای است که همزمان با تحقق مرحله اول، یعنی مرحله ذهن و بدن تحلیل رفته، تحقق می یابد. این مرحله دوم به این حقیقت تجربی اشاره دارد که لحظه ای که ذهن وبدن، یعنی خود به عدم(نیستی) تحلیل می رود، از عدم، ذهن و بدن یکسانی که همان خود قدیمی است با این تفاوت که این دفعه کاملا به یک خود مطلق تغییر شکل داده است، زنده می شود. بنابراین خود زنده شده از مرگ، ظاهرا ذهن و بدن یکسانی را حمل می کند، اما این دومی ذهن و بدن تحلیل رفته است یعنی یکبار برای همیشه از خودش فراتر رفته است. تصویر انسان در ذن بودیسم تصویری از انسان است که قبلا متحمل چنین تغییر شکلی از خودش شده است، همانطور که لین چی می گوید: انسان حقیقی بدون هیچ تقسیم بندی.
لین چی در یکی از سخنرانیهایش می گوید:
ای برادران طریقت، شما باید بدانید که در واقعیت بودیسم هیچ چیز خارق العاده ای برای شما وجود ندارد که انجام دهید. شما صرفا بطور معمولی زندگی می کنید بدون اینکه حتی تلاش کنید تا کار خاصی را انجام دهید. به خواسته های طبیعی تان توجه می کنید، لباسهایتان را می پوشید، غذا می خورید و اگر احساس خستگی کردید، دراز می کشید. بگذارید انسانهای جاهل به من بخندند. انسانهای عاقل می دانند که من چه می گویم.
لین چی ایی هه سوآن(ژاپنی: رین زای گیگن، وفات 867) از شاگردان هوآنگ پوی معروف(ژاپنی: اوباکو، وفات 850). او مؤسس یکی از به اصطلاح پنج خانه ذن بودیسم(مکتب لین چی) است.